LUDZIE
Tobia Taddele Gebre Hiwot (Etiopia) - malarstwo
Jest absolwentką wydziału architektury Politechniki Warszawskiej. Jej droga twórcza jest wynikiem obserwacji niezwykłego etiopskiej przyrody, w otoczeniu której się wychowywała. Jej rodzina jest od pokoleń związana z literaturą, sztuką, szczególnie malarstwem, a jak sama mówi: "główną inspiracją dla moich obrazów jest mój ojciec". Ojciec Tobii jest pisarzem, którego artystka podziwiała za umiejętności wspaniałego wyrażania się w swoich tekstach.
Seydou Zan Diarra (Mali) - malarstwo
Po ukończeniu szkoły średniej zamierzał zdawać do szkoły plastycznej. Jego ojciec był jednak przeciwny zajmowaniu się sztuką, jako zajęciem nieprzynoszącym konkretnych zarobków. W tej sytuacji Seydou stanął do konkursu na stypendium naukowe, a jego zamierzeniem był wyjazd do Chin, by tam studiować akupunkturę. Pech sprawił, że nie wrócił na czas z wakacji. Pozostała tylko jedna możliwość- studia weterynaryjne w jakimś egzotycznym kraju – którym okazała się Polska. Jak się okazało po latach – był to szczęśliwy przypadek, od którego zależały jego dalsze koleje losu. Ukończył weterynarię na SGGW w Warszawie, a później otworzył własną praktykę w Krakowie, cieszącą się ogromnym zaufaniem opiekunów czworonożnych pacjentów.
W zasadzie gdyby nie weterynaria i świetna znajomość kilku języków, być może nie zająłby się malowaniem. Klient z Kanady, który leczył u niego swoje perskie koty, był zachwycony, że może się porozumieć z lekarzem po angielsku. W prezencie zostawił sztalugi i farby olejne, które okazały się wyjątkowo inspirującym podarunkiem - Seydou w dzieciństwie dużo rysował, a uśpiony talent i pasja wybuchły ze zdwojoną siłą. Kolejno nauczył się malować techniką olejną i pastelą.
Jego prace poruszają głównie tematykę afrykańską, a jak sam twierdzi – to właśnie tęsknota za Afryką daje mu inspirację. Jako artysta dojrzały Seydou dopracował się własnego, łatwo rozpoznawalnego stylu.
Mamadou Diouf (Senegal/Polska) – poezja, muzyka
Z wykształcenia weterynarz, z wyboru poeta i muzyk. Promuje kultury afrykańskie i innych regionów świata (m.in. kulturę latynoamerykańską, arabską). DJ, prezenter radiowy i redaktor muzyczny portalu afryka.org oraz korespondent portalu Kontynent Warszawa – Warszawa Wielu Kultur. Od dawna promuje rozwój wielokulturowości w stolicy. Już w liceum w Dakarze prezentował swoją poezję w języku francuskim w szkolnej gazecie na początku lat 80. Po przyjeździe do Polski tworzył również w tym języku. Po polsku zaczął pisać dopiero w połowie lat 90. Wspólnie z Agnieszką Szygendą w roku 1996 opublikował tomik "Rzecz o Miłości - czyli papierowy dialog" wydany przez LTNK. Na wydanie oczekuje tomik "Rzecz obok innych" złożony z ponad stu jego wierszy, które powstawały od połowy lat 90. Podczas październikowego wydarzenia z cyklu "Ludzie z Kontynentu" Mamadou zaprezentuje kilka wybranych utworów.
Désiré Dauphin Rasolomampionona (Madagaskar) - muzyka
Przyjechał do Polski w 1982 roku. Przez pierwsze lata pobytu w Polsce uczestniczył intensywnie w studenckim życiu artystycznym. Prawie co tydzień brał udział w różnych imprezach muzycznych organizowanych przez różnorakie organizacje studentów z różnych krajów. Wraz z zespołem składającym się z rodaków uczestniczył na festiwalu studentów zagranicznych, odbywającym się co roku w Poznaniu w latach 80. Byli obecni także na takich studenckich festiwalach jak Morda w Łodzi czy FAMA w Świnoujściu.
Pod koniec lat 80. Désiré grał w zespole Dagu, a następnie Jacaranda, który dosyć intensywnie uczestniczył w różnych imprezach sceny alternatywnej w Warszawie. Zespół występował kilkakrotnie m.in. w Krakowie, Radomiu i Gliwicach. W drugiej połowie lat 90. Désiré grał w duecie z Ballym Ramaronandrasana, a efektem tej współpracy był album "Z Valihą na Madagaskar" wydany przez Wydawnictwo Muzyczne KAMAHUK.
Stopniowo Désiré zmniejszył swoją aktywność artystyczną, choć wciąż występuje sporadycznie w radiu – w ramach audycji takich jak Etnofaza (Radio PIN), był również gościem artystycznym Mamadou Dioufa w jego audycji niedzielnej w programie Radio Jazz.
Mohammed "Gaspard" Condé (Gwinea) - muzyka
Muzyk perkusista, mistrz w sztuce gry na bębnach dundun oraz djembe.
Urodził się w stolicy Gwinei, Conakry, choć jego rodzina pochodzi z wioski Kouroussa w północnej części kraju. Piękno muzyki odkrył dzięki babci, Cisse Diabate, która śpiewała w ludowym zespole Kourroussa. Zachęcany przez nią do muzykowania, pokochał grę na djembę, a zwłaszcza muzykę tradycyjną. Grać na bębnach zaczął w wieku 11 lat, w zespole baletu Saamata de Guinee. Następnie wstąpił do baletu Sourakhata, aby uczyć się gry od gwinejskich mistrzów. Razem z jednym z nich, Mouctarem Toure, stworzył niezależny zespół Tourekounda. Współpracował także z licznymi baletami w stolicy (Le Ballet AJK Danse de Guinée, Le Ballet Soleil d'Afrique, la Percussion Wassa de Morcire Camara i La groupe Kouroukanfouwa), z którymi podróżował także po kraju.
W trakcie swojego rozwoju artystycznego z ucznia zmienił się w nauczyciela i kierownika muzycznego baletu Sourakhata. Przed przyjazdem do Polski wychowywał już kolejne pokolenie młodych gwinejskich perkusistów.
Do Polski Gaspard Conde przyjechał na zaproszenie Kuby Pogorzelskiego, aby wspólnie z nim grać oraz nauczać tradycyjnej gwinejskiej muzyki w warszawskiej szkole gry na bębnach Strefa Rytmu (www.strefarytmu.pl).
Benoit Le Gros (Togo) – taniec, muzyka
Jest młodym eksperymentującym tancerzem legitymującym się wieloma świadectwami i dyplomami w zakresie tańca (m.in. dyplom tańca tradycyjnego Togo, świadectwo z wyróżnieniem w dziedzinie tańca tradycyjnego - Zespół HEBIESO, świadectwo z wyróżnieniem w dziedzinie tańca afrykańskiego i tradycyjnego Union des Balet du Togo, międzynarodowy dyplom tańca afro-współczesnego, klasycznego i modern Międzynarodowej Szkoły HENRI MOTRA). Jest również absolwentem kursu w zakresie widowisk "Światło i Dźwięk" Stowarzyszenia Techników Dźwięku i Światła. Benoit w swoich ruchach i krokach przekazuje widzom radość, pokój i miłość. Pragnie podzielić się z uczestnikami zajęć swoim afrykańskim temperamentem i osiągnąć we wspólnym tańcu prawdziwie afrykańską temperaturę.
Od 2006 roku mieszka w Polsce. W ciągu 2 lat zagrał kilkadziesiąt tras koncertowych i ponad 200 koncertów. Wśród zespołów, z którymi współpracował są m.in. Motema Africa, Rysiek Bazarnik, Alchemist Project, Tam Tam Project, Groovebusterz, Ricky Lion, Bana mboda, Teatr Remus.
Dúnia Pacheco (Angola) - taniec
Z pochodzenia Angolanka, z zamiłowania Brazylijka, a przede wszystkim obywatelka świata. Od 10 lat mieszka i uczy się w Polsce. Ukończyła studia I stopnia w Wyższej Szkole Psychologii Społecznej na kierunku stosunki międzynarodowe. W 2006 r. była sekretarką generalną Stowarzyszenia Studentów z Angoli i od tego momentu współpracuje z Ambasadą Angoli w Polsce. W ramach swojej pracy reprezentowała i promowała swoją kulturę m.in. na III Festiwalu Kultur Świata „Okno na Świat” w Gdańsku w 2007 r. i na II Festiwalu Afrykańskim w 2008 r. w Warszawie.
Od 3 lat działa w rewii brazylijskiej Dança Brasil - w zespole założonym przez Joannę Marków zaczynała jako tancerka, a obecnie jest choreografką i vice-liderką, mając na koncie wiele sukcesów scenicznych. Swoja miłość do samby brazylijskiej przekazuje swoim uczniom w szkole samby, która została uruchomiona na początku października 2009 roku. W codziennej pracy vice-liderki zespołu Dança Brasil przeplata elementy samby brazylijskiej, tańców afro-brazylijskich oraz tradycyjnych tańców angolańskich i kongijskich.
Od 2008 jest członkinią-założycielką Fundacji Centrum Kultury Afro-Brazylijskiej FCCAB. Uczestniczy w pracach Fundacji przy przygotowywaniu programu artystycznego i realizacji festiwali: Samba Festival (edycje 2008 i 2009), Afro&Brazilian Drums Festival (edycje 2008 i 2009) oraz wielu innych wydarzeń kulturalnych promujących kulturę brazylijską i angolską.
Dzięki jej inicjatywie po raz pierwszy w Polsce wystąpi na otwartym koncercie zespół Semba Mast ers z Angoli (14.11.2009).
Stephano Sambali znany jako DJ Steve (Tanzania) - muzyka
Stephano Sambali znany jako Steve pochodzi z Tanzanii. Urodził się w regionie Tabora. Do Polski przyjechał na początku lat 90. Przez pierwszy rok mieszkał w Łodzi, ucząc się w Łódzkim Studium Języka Polskiego. Po ukończeniu Studium przeniósł się do Warszawy. W tym czasie został wybrany na sekretarza związku zrzeszającego studentów tanzańskich. Współpracował również ze Związkiem Studentów Afrykańskich w Polsce. Stowarzyszenie to zasłynęło m.in. organizowaniem Dni Kultury Afrykańskiej.
Steve działała aktywnie na rzecz propagowania kultury Tanzanii i innych krajów Afrykańskich. Uczestniczy w organizowaniu specjalnych imprez kulturalnych przybliżających obyczaje, muzykę, sztukę, a nawet kuchnię popularną w różnych regionach Afryki. Stephano ma bogate doświadczenie w pracy z dziećmi i młodzieżą. Współpracował ze szkołami podstawowymi, gdzie jako zaproszony gość opowiadał dzieciom o obyczajach panujących w jego kraju. Miał też serię spotkań ze studentami Uniwersytetu Warszawskiego mającą na celu przybliżenie języka suahili uczonego na Afrykanistyce.
Współpracuje także przy prowadzeniu audycji w Radiu PiN, gdzie jako zaproszony gość prezentuje słuchaczom muzykę etniczną. Kilkakrotnie występował również w telewizji w różnych programach dotyczących Afryki. Prowadzi imprezy jako DJ specjalizujący się w etnicznej muzyce afrykańskiej.
Steve jest również koordynatorem do spraw obcokrajowców anglojęzycznych na platformie Afryka.org należącej do fundacji Afryka Inaczej.
Erick Onepunga Yongo (Kongo) – muzyka
Mieszka w Warszawie od 2000 roku. Z wykształcenia jest prawnikiem, ale to muzyka jest jego pasją. Jest założycielem grupy przyjaciół świata, czyli Motema Africa (Serce Afryki). Erick jest także twórcą Centrum Kulturowego Afryki, w którym promuje afrykańskie tradycje.
Djolof-Man (Senegal) – muzyka
Senegalski zespół w składzie: Pako Sarr, Mamadou Diouf, Mohamed M'bow (bębny, gitara i wokal). Zespół łączy bogatą różnorodność etniczną Senegalu z muzyką soul i reggae. Nazwa zespołu pochodzi od słowa "Djolof" - historycznej dzielnicy Senegalu.
Ify Nwamana (Nigeria) - literatura
Urodzony w 1970 roku, jest Nigeryjczykiem, który od 2005 roku mieszka w Warszawie. Absolwent anglistyki, uczył angielskiego w Afryce, Azji i Europie. Jego pierwszym miejscem pracy w Polsce był Stadion Dziesięciolecia, a swoje doświadczenia związane z pracą na Stadionie opisał m.in. w powieści "Stadion. Diabelskie igrzyska".
